Bakens van Beverwaard

Een half jaar lang verzamelde Bakens van Beverwaard verhalen van bewoners, om de geschiedenis van de wijk te vangen en om er concrete ideeën mee te vangen. Lees onder meer de verhalen van de bewoners:

Jouw verhaal?	Coby	Wilma	Kroonenberg
Carliën	Wilma	Mevr vd Zijde	David

In nagedachtenis van Nel Giezen: we zullen haar betrokkenheid blijvend missen.

“De diamant moest nog worden geslepen. Haat-liefde verhouding met de Beverwaard”

Nel Giezen komt het winkelpand van de Bakens van Beverwaard inlopen. Met een groot pak papier onder haar arm. “Correspondentie over het behoud van ons postkantoor toendertijd.” Nel Giezen is een actieve bewoonster die vanaf 1981 in de Beverwaard woont.

“Al 28 jaar woon ik hier met plezier.” In deelplan 1 kwam Nel te wonen. “In het begin waren er wel wat foutjes in de bouw. Maar de diamant moest nog worden geslepen.” Nel vertelt onder andere dat in het begin de straatnummers verkeerd liepen. Dit was verwarrend voor de bewoners, maar ook voor de postbode. Ik heb altijd brieven gestuurd of contact opgenomen met de gemeente om het goed voor elkaar te krijgen hier in de buurt.
Toen de bankjes werden weggehaald in het winkelcentrum heb ik gereageerd op een artikel in de Beverwaardigheden. Er staan gelukkig weer wat bankjes in het winkelcentrum aan de Oude Watering.

Het voelde als thuis, ik dacht, hier wil ik wonen.

Nel besloot in de Beverwaard te komen wonen toen zij het dorpse leven proefde. Er woonde een stel van 2 vrouwen, zij verkochten ijs uit de vriezer via het keukenraam. “Het voelde als thuis, ik dacht, hier wil ik wonen.” En video’s kon je huren bij de mensen in het woonwagen kamp. Een van de Beverwaardse begrippen van toen: “Een paaltjes en poepwijk. En schaatsen in het burenland.” Hoe je het dorp Beverwaard kon bereiken was via lijn 2. “Vroeger liep hier lijn 2 van Charlois naar de Beverwaard. Dit was de langste lijn van Rotterdam.”

“Ik heb wel een haat-liefde verhouding met de Beverwaard.” Er is veel gebeurd in de loop der tijd dat ik hier woon. Maar ik stap altijd op de mensen af. Ik probeer de situaties hier goed op te lossen. Vroeger kwamen de jeugdbendes van Zuid hier samen, zij hadden hier hun afspreekpunt. Ik spreek de jeugd gewoon aan, ik voel me veilig en gewaardeerd. Als je de mensen persoonlijk benadert, dan wordt jij ook gerespecteerd. Eerlijkheid naar elkaar, zal ik maar zeggen. Het valt Nel wel op dat de generatie van nu meer open staan voor elkaars cultuur. “Ik ga graag naar het zomercarnaval.” Ik geniet ook van de rust en het groen hier, het park bezoek ik ook. Op zondag ga ik graag wandelen in de omgeving.

Er was een periode dat de Beverwaard een spookstad was, de huren waren te hoog en de huizen kwamen leeg te staan. Maar toen de huurprijzen daalden, kwamen de mensen uit de sloopwijken hier wonen. Ik vind dat de media ook heeft bijgedragen aan het imago van de Beverwaard.

Nel is tegenwoordig niet meer zo actief in de wijk als vroeger. Zij geniet van haar kleinkinderen. “Ik heb nog wel een wens voor de Beverwaard. Om het veiliger voor de allerkleinste kinderen, van 2 tot 6 jaar, te kunnen maken wil ik graag speeltoestellen op een klein binnenplaatsje achter de Oude Watering. De moeders kunnen dan zo uit hun raam de spelende kinderen in de gaten houden.”

Toch nog actief voor de buurt. Als het in je bloed zit kan je het niet laten. De Beverwaard boft met zulke bewoners.

^ Terug naar boven

Coby Geense

Tijdens een bezoek aan de dagopvang van Humanitas ontmoeten wij Coby Geense. Coby loopt goedlachs de dagopvang op. Zij heeft 18 jaar voor Humanitas gewerkt.

Zorgzaamheid voor haar naasten is Coby niet vreemd. Zij heeft haar hele leven voor anderen gezorgd. Meer dan 10 jaar heeft zij de zorg opgenomen voor haar ex-man die elke week naar de dagopvang van Humanitas gaat.
“Ik woon al 27 jaar met plezier in de Beverwaard. In 1982 ben ik in deelplan 2 komen wonen.” Coby is geboren en getogen in Rotterdam. Zij kwam nieuwsgierig kijken in de Beverwaard toen haar vriendin hier kwam wonen. “Ik heb mij ook direct in laten schrijven”. In het begin bestond de Beverwaard alleen uit weiland. Als enige was hier de Rotterdamse Spaarbank en een Végé winkel.

Voor Coby voelt de Beverwaard aan als een dorp. De eerste bewoners kwamen tegelijkertijd in deze wijk en het schept een band. Samen met je buren de voortuin doen.
“De samenhorigheid is verminderd, maar met mijn oude buurtjes heb ik al jarenlang goed contact.” Wij hadden het vroeger onder elkaar heel gezellig, de kinderen speelden samen en er ontstonden buurtfeesten waar gitaar werd gespeeld. Als ik wakker werd en in mijn voortuin kwam zaten de buren al in mijn tuin aan de koffie.” Het zonnetje stond al vroeg bij Coby in de tuin en het was vertrouwd om bij elkaar over de vloer te komen. Samen nieuw in een wijk geeft binding.

Spruiten, spruiten en nog eens spruiten.

“Spruiten, spruiten en nog eens spruiten” roept Coby, als ik haar vraag wat haar herinnering is aan de Beverwaard. “Wij hadden het in het begin niet zo breed.” In de nacht gingen wij op spruitenjacht en stalen de spruiten van het land. Heel de winter werd er bij Coby thuis spruiten gegeten.

In 1982 kwamen hier veel gebroken gezinnen wonen. Hier was het mogelijk, dankzij de subsidies, om te komen wonen als gescheiden vrouw. Blanke Hollandse dames kwamen hier wonen die gescheiden waren en konden een goede woonruimte voor hun kinderen betalen. Surinaamse en Antilliaanse bewoners uit Hoogvliet kwamen daarna de buurt opkleuren.

In de jaren 90 zijn veel mensen aan het werk geslagen. Hierdoor verdween ook de samenhorigheid. Mensen hadden geen tijd meer voor een praatje. Ook door de komst van de tv blijven mensen vaker binnen, het straatleven was vroeger levendiger.
“Hoe gek het ook klinkt, omdat de mensen hier in het begin geen werk hadden, was het gezelliger op straat, de mensen hadden meer vrije tijd.”

De woonblok waar Coby kwam wonen was dicht in elkaar gebouwd en het was er knus. “Ik kon zo op de buurman zijn bord kijken.” Het contact was hecht, de opzet om dicht bij elkaar te kunnen wonen was geslaagd. De huizen werden later afgebroken in verband met het ruimtegebrek. Dit ging wel tegen de zin in van de bewoners. Het schepte ruimte, maar ook afstand.

Coby wil in de Beverwaard blijven wonen. Zij woont hier fijn. Er is een speelveld voor haar deur, Coby geniet van het uitzicht op de botanische tuin en heeft zo gezelligheid voor de deur.

Coby heeft een veel bewogen leven geleid en geniet nu van de rust in de Beverwaard.
“Ik laat graag mijn hond uit in het park de 4 seizoenen.” Soms wordt er in het park een basketbaltoernooi georganiseerd. Er staat ook een standbeeld van een overleden jongen. Zij heeft ook een wens voor het 4 seizoenen park. “Een goede verlichting in het park.” Het zal een positieve bijdrage leveren aan het park, het wordt zo levendiger en aantrekkelijker. Mijn wens voor de Beverwaard is ook een markt. Dan kan ik hier mijn groenten en fruit halen.

Toen ik Coby vroeg of zij nog een bijzonder verhaal over de Beverwaard kon vertellen vertelde zij het volgende: “Er liep in de nacht een keer een Surinaamse man naakt en verward door onze straat. Het enige wat hij droeg waren plastik flessen om zijn enkels. Dit maakte herrie en de bewoners waren wakker geworden. Waarom de man zo rondliep? Het was de man te doen om de geesten te verdrijven.”Dat kom je alleen maar tegen in de Beverwaard.”

^ Terug naar boven

Wilma Kroonenberg

“Ik kom heel graag in het winkelcentrum voor een praatje.” Wilma is een warme sociale vrouw, gezelligheid kent geen tijd is voor haar een begrip.

Wilma kwam in 1985 in de Beverwaard wonen. “Samen met mijn zus en moeder.” Ik heb mijn huis zien opbouwen. Iedere keer gingen wij even kijken hoe ver het was. Alle drie tegelijk zijn wij naar de Beverwaard verhuisd, kan je voorstellen hoe dat eruit gezien moet hebben? “Ik woon hier goed, ik ben gelukkig in mijn huis en heb een leuke tuin.”

Wilma komt graag in het winkelcentrum. Maar er is in de loop veel veranderd. Er zijn minder winkels gekomen. Een postkantoor hier, dat is wat ik mis. En een wekelijkse markt op de oude Watering zou ook niet verkeerd zijn. Ik kom wel graag in het winkelcentrum voor een praatje. Iedereen kent mij hier ook. Zo is onze ontmoeting met Wilma ook ontstaan.

Ik ben tussen de bloemkolen opgegroeid met een Nederlandse moeder en Surinaamse vader. Ik heb in de Beverwaard mijn Surinaamse wortels ontdekt, Surinaamse vrienden gemaakt en Surinaams leren koken. Ik heb goed contact met de mensen uit de Beverwaard en de buren zijn altijd behulpzaam. “Ja, ik heb leuke buren.”
Wilma is de dochter van mevr. Wareman, dochter uit een gezin van verschillende nationaliteiten. “Ik heb een hele goede jeugd gehad met mijn moeder.”

Een bekendheid zit er ook in de familie. Franklin Brown is haar broer, die woont niet in de Beverwaard. Hij woont op Zuid, waar wij zijn opgegroeid. Omdat wij een gezin waren met een blanke moeder en donkere kinderen waren wij bijzonder in de buurt. De mensen uit Zuid herkennen ons nog als wij daar aan het winkelen zijn.
Wilma komt uit een gezin van sterke vrouwen. Wilma vertelde dat haar oma nog een huis op Zuid heeft gekraakt in de tijd van de woningnood. “Probeer maar een gezin met 4 kinderen het huis uit te krijgen.” Wilma lacht trots.

Ja, ik heb leuke buren

Vroeger was ik vaak in de Focus te vinden. Salsa dansen, stijldansen, allerlei soorten dansen deed ik daar. Dansen is mijn leven. Wilma heeft haar rolstoel nodig heeft om zich te verplaatsen. Maar als er een brassband gaat spelen, kan zij niet stil blijven zitten. Dan sta ik op van mijn rolstoel en kan niet anders dan gaan dansen. “De mensen staan dan wel even raar te kijken.” Ik was altijd heel sportief en gek op aerobics. “Ja, ik kwam vroeger vaak in de Focus.” Muziek, dat is Wilma haar passie, zij krijgt er energie van. Zij geniet van allerlei soorten muziek. Rap, salsa, Surinaamse muziek en natuurlijk genieten van het zomercarnaval.

Ik mis een black-hair kapsalon hier. Dat is een welkom idee voor iedereen in de Beverwaard. Als die hier zat, kende gezelligheid helemaal meer geen tijd.
^ Terug naar boven

4 generaties Familie Kroonenberg

Vier generaties vrouwen zitten bij ons aan de tafel. Alle vier woonachtig in Beverwaard. Overgrootmoeder samen met haar dochter, kleindochter en achterkleindochter. Ze wonen hier al zeker 25 jaar. Mevrouw Wareman is hier samen met haar drie volwassen dochters in 1985 naar toegekomen. Voor de oudste dochter was het een uitgemaakte zaak. Zij was destijds zwanger van haar tweede kind en wilde niet langer met kleine kinderen op Zuid blijven wonen. Ze wilde ruimer, rustiger en groener gaan wonen. Dit was voldoende reden voor de andere zussen en moeder om mee te gaan. Ze zijn allemaal in deelplan 2 gaan wonen, bij elkaar in de straat. Destijds was het makkelijk een woning in de Beverwaard te krijgen, vandaar.

Ze hebben Beverwaard verder zien ontstaan. We gingen regelmatig met elkaar kijken naar de in aanbouw zijnde huizen. Zo van: “daar komt de badkamer en daar de keuken”. Keek je eerst nog dwars door een huis heen, het moment erop hees een kraan een complete gevel voor het huis en was het huis grofweg klaar. “We moesten natuurlijk onze tuinen gaan aanleggen, maar er was niet door de dikke kleilaag heen te komen, vroegen we de mannen van Gemeentewerken om even bij ons door de tuin te rijden met hun grote tracktor om de tuin te ploegen en te egaliseren. 25 piek en klaar was je, dat kon toen nog. Die gasten moeten zo een aardig centje bij elkaar hebben verdient”. “Wist je dat Beverwaard een waard was? Omdat het lager ligt is het hier in de winter ook altijd ietsje kouder en in de zomer wat warmer”.

Het is een bijzondere familie. Mw Wareman vond haar man destijds op Katendrecht, alwaar hij als zeeman aanmeerde. Hij kwam van Suriname en zij van de Hollandse klei. Samen kregen ze vier kinderen. Vier gekleurde kinderen. In die tijd een niet alledaagse verschijning. Ze hebben het er niet altijd makkelijk mee gehad. Nu speelt dit allemaal niet meer zo. Mw. Wareman is er trots op te kunnen zeggen dat ze vier donkere en vier lichte kleinkinderen heeft.

Lina Kroonenberg, de oudste dochter, heeft het enorm naar haar zin in Beverwaard. Ze hebben een goed contact met de buren, doen mee aan Opzoomeren en vermaken zich prima. het Is hier heerlijk rustig: “Als ik naar de stad ben geweest, vind ik het weer fijn om thuis te zijn”. Ze geniet van haar huisje, heeft er een heel bijzonder paleis van gemaakt. Ze is niet actief in het verenigingsleven, is hier ook niet echt van op de hoogte. Wellicht dat ze in de toekomst wat zou willen doen. Ze gaat wel altijd even kijken als er buiten in de wijk wat wordt georganiseerd. Ze herinnert zich nog levendig hoe er bij hun achter op de sloot werd geschaatst en hoe ze met de buurt een koek en sopie kraam opzette.

Danitsja King haar dochter heeft wel goede herinneringen aan Beverwaard, woont er zelf ook met haar dochter, maar wil toch weg. Liever dichter bij de binnenstad. Maar ook omdat je hier als puber beter maar niet kan opgroeien. Er wordt te weinig georganiseerd voor deze leeftijd en er zijn teveel slechte voorbeelden. Vroeger had je De Keet voor de jongeren, later werd dit de Switch. Helaas lijkt het erop dat hier de goede dingen altijd weer kapotgemaakt moeten worden. De jongerenplek op het Slangenburgplein vindt ze een voorbeeld van hoe het wel goed kan werken. De werkers daar zijn er voortdurend en kennen de jongeren, dan werkt het wel.

RK De Regenboog: Fijne school!

Haar dochter Mlynn, de achterkleindochter van Mw. Wareman, is 7 jaar en zit op RK De Regenboog: “Een hele fijne school”. Zij heeft het hier wel naar de zin. Speelt thuis op straat, maar mag niet verder de wijk in zonder begeleiding. Ze heeft door de week 3 oma’s die op haar passen, als haar moeder moet werken. Wat zij graag in de Beverwaard zou willen hebben is en manege, ze is gek op paarden.

Het gesprek komt op enkele minder leuke kanten van Beverwaard. Zo vinden de dames het jammer dat er nog slechts een tram rijdt van en naar Beverwaard. Vroeger reden hier verschillende bussen, stuk voor stuk zijn deze lijnen opgeheven. Dat is een verarming voor Beverwaard. Voorts wordt geconstateerd dat er aardig wat mensen in de Beverwaard wonen die het niet zo breed hebben en om die reden afhankelijk zijn van het aanbod in Beverwaard: “niet iedereen kan de tram nemen om naar de binnenstad te gaan voor vertier”. Dat het imago van Beverwaard slecht is komt vooral door het verleden. Iedereen mocht toen in Beverwaard komen wonen, waardoor er ook asociale mensen kwamen. Dit is nu echter danig verbeterd. Sinds ze woningen zijn gaan verkopen en de huren zijn gaan verhogen, zie je dat het beter is geworden.

Beverwaard is veranderd, maar blijft een fijne wijk. Als mensen moeite hebben met het straatleven in de zomer, dan moeten ze eens naar hun eigen verleden kijken. Vroeger zat en speelde iedereen op straat. Dat was toen heel gebruikelijk. Surinamers en Antillianen doen dat nu eenmaal graag: “Ze werken op zonne-energie”. “Ik blijf hier zitten tot ik niet meer kan”, besluit Mw. Wareman.

^ Terug naar boven

Carliën Doorson

‘Twaalf jaar geleden in BW komen wonen, vanuit Lelystad. Lelystad is leuk en groen prima om met kleine kinderen te wonen, maar niet met pubers, want er is daar niets voor hen.

In de BW komen wonen vanwege het groen. BW was mijn kennismaking met Rotterdam. Als ik vertelde dat ik in BW woonde reageerden mensen negatief. Ik keek daar echt van op. Toen ben ik eens gaan wandelen door de wijk met Brenda (dochter). Ik woonde toen aan het Gronsvelderf. Toen schrok ik, van de mensch, de huizen (hoe men woonde). Ik heb de woningbouw gebeld en gezegd dat ik in een andere straat wilde wonen. Ik had er al drie uitgezocht. Wel in de Beverwaard.

Woningbouw was niet meteen meewerkend, “koop de woonkrant maar mevrouw”. Maar ik zei “nee hoor, de huur is hoog en ik mag best wat service verwachten. Ik weet dat jullie met lijsten werken dus zet me daar maar mooi op”. Ze moesten lachen en ik werd toen héél snel geholpen. Verhuisd naar de Loevesteinsingel. Daar is het goed! Het is een prima buurt. Als ik na mijn werk (in het centrum) terug de wijk in kom vind ik het heerlijk.”

^ Terug naar boven

Wilma Kortram

Wilma is zogezegd een Beverwaarder van het eerste uur. Ze weet nog goed dat ze in de herfstvakantie van 1981 is verhuisd naar Beverwaard. Na een ernstig auto-ongeluk van man, moesten ze op zoek gaan naar een benedenwoning. Deze vonden ze in de geheel nieuwe wijk Beverwaard. Ze zijn komen wonen in deelplan 51, zoals dat toen werd aangeduid.

Wilma heeft tot voor een paar jaar terug altijd in het basisonderwijs gezeten. Niet in Beverwaard, want dan spreekt iedereen je ook aan als je vrij bent, maar in Charlois en wel voor 40 jaar lang.

Ze woont nog steeds in het eerste huis aan de Straatnaam toevoegen. Wel heeft ze veel zien veranderen. Veel mensen zijn weggetrokken, naar grotere woningen en andere buurten. Haar naaste buren zijn inmiddels overleden en ook haar man leeft niet meer. Nu woont er een jong gezin naast haar. Wat haar opvalt is dat er veel armoede in de wijk heerst. Mensen zitten in de schulden, wat leidt tot uitzichtloosheid. Het is echter niet zo eenvoudig hiervoor een oorzaak aan te wijzen. Er zijn veel eenoudergezinnen in de Beverwaard. Vaak kunnen de moeders maar moeilijk het hoofd boven water houden.

Kijk verder dan je straat

Na een ellendige periode gaat het nu weer beter met Wilma. Ze is actief in de deelgemeentelijke politiek en is maatschappelijk zeer betrokken. Haar idee is om de schoolpleinen in de vakanties open te stellen voor de kinderen in de wijk die niet met vakantie gaan. Wel moet er dan toezicht komen op deze schoolpleinen. Een programma. Dit hoeft niet perse door betaalde krachten gedaan te worden, nee hoor, dit zouden even zozeer ouders kunnen zijn die dit toezicht houden.

Kijk verder dan je straat is Wilma’s advies aan de Beverwaardse inwoner: kennen en gekend worden. Vergroot je kansen door je actief op te stellen.

^ Terug naar boven

Mevrouw A.J. van der Zijde

Mevrouw A.J. van der Zijde is onlangs tachtig geworden en loopt regelmatig door de buurt. Met rollator, en rustig aan, maar toch zien we haar vaak in de buurt van Bakens van Beverwaard. Tijdens de braderie trotseerde ze het grasveld om op het huisje van Bakens te schrijven. “Ik woon zeer tevreden in Beverwaard en ben op zoek naar iemand die me zou willen helpen met m’n tuin. Ik kan er nog zeer van genieten, erin werken gaat niet meer goed. Wie kan mij helpen?”

In de woning staan veel beeldjes, netjes opgesteld. Wie naar buiten kijkt ziet inderdaad een overgroeide tuin. De tuindeur die nu dichtgeschroefd zit is destijds ingetrapt, nettoen mijn ogen echt slecht werden. “Nu ik geopereerd ben aan mijn ogen zou ik zo graag weer genieten van het uitzicht, en in de lente een rondje door de tuin kunnen lopen. Ik heb geen tuincontract, maar wel een stapel stenen en goede wil om iets van de tuin te maken.

Mijn (klein)dochters kunnen wel helpen, maar als eerste stap zoeken we zand en iemand met een plan van aanpak voor de tuin”.
Vanwege het werk komen de familie niet toe aan groot onderhoud en het in een maal uitbesteden blijkt te duur. Bent u de buur die voor een redelijke vergoeding willen helpen er met de dames iets van te maken? Aan gezelligheid en gesprek geen gebrek. Mevrouw van der Zijde zou met wat extra hulp nog goed kunnen genieten van haar stekkie in 5324!

^ Terug naar boven

David Rib

David Rib is 19 jaar en woont al zijn hele leven in de Beverwaard. Ik ben dan wel in het ziekenhuis geboren, maar je zou kunnen zeggen geboren en getogen. David kent de wijk heel goed en is altijd veel buiten te vinden geweest. Ook met een reputatie. Zo kent David de chocolaatjes van de Beverwaardse Chocoladefabriek goed: ze zijn heel lekker!

David zit sinds kort bij Your World. Is hier via aan vriend binnen gekomen. Hij vindt het fantastisch. Via Your World heeft hij vele mensen leren kennen van elders uit de stad. Hij heeft vele organisaties leren kennen en hij bemoeit zich met de gemeentepolitiek. Hij vormt momenteel een Dynamic Duo met een raadslid van Leefbaar Rotterdam. Hij zal het raadslid laten zien wat zijn wereld is en hoe hij dit beleeft.

Sinds de grootmoeder van David een beroerte heeft gehad is hij veranderd. Hij weet wat hem nu te doen staat. Hij wil mensen met een aandoening gaan helpen, want wat hem opvalt is dat er weinig begrip is voor mensen met een aandoening, een handicap. Hij wil zich inzetten voor een betere integratie van gehandicapten, waarbij hij vindt dat het begrip van de buitenwereld voor de gehandicapten wel flink verbeterd mag worden.

Jammer dat Your World stopt

Mensen hebben zoveel haast, zijn zo met zichzelf bezig, dat ze niet eens merken dat ze een gehandicapte laten staan bij de tramhalte en geen plaats maken of afstaan. Hij heeft het zelf gezien. David wil zich graag actief gaan inzetten voor de gehandicaptensport in 2010. Hij vindt het jammer dat Your World stopt, hij had hier helemaal zijn thuis gevonden.

David vindt dat de jongeren preventieteams weer terug moeten in Beverwaard. Toen hij jong was en rondhing heeft hij meer gehad aan de preventieteams. Als deze teams je aanspreken op je gedrag, dan betekent dat echt wat, omdat de preventieteams uit jongeren bestaat. Nu is er alleen nog maar politie en die spreken de jongeren aan door ze weg te sturen. David vindt dat er veel meer gedaan zou moeten doen om jong en oud bij elkaar te brengen. Gezamenlijke activiteiten, waarbij jong van oud kan leren en andersom. Zijn idee is dan ook een instantie oprichten, met een ontmoetingsruimte die zich hier speciaal mee bezig gaat houden. Een plek waar jong en oud hun verhaal kunnen doen en waar ontmoeting tussen beide groepen kan plaats hebben.

^ Terug naar boven

Jouw Verhaal?

Wil jij ook je verhaal kwijt? Breng het langs bij de Bakens van Beverwaard. Of stuur je verhaal naar info@bakensvanbeverwaard.nl. Met Bakens van Beverwaard verzamelen we naast verhalen ook ideeën. Ideeën die bij jullie leven en die uitgevoerd zouden kunnen worden. Je moet dan denken aan ideeën die te maken hebben met of zich afspelen in Beverwaard.

^ Terug naar boven